شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از موعظه اينست كه وى را از حقتعالى ترسانده و به او بگويد كه عذاب آخرت از دنيا بمراتب شديدتر است پس از روى كذب و دروغ كلمه لعنت يا غضب را در حق خود جارى نكند و آيه شريفه : انّ الّذين يشترون بعهد اللّه و ايمانهم ثمنا قليلا الخ ، را بر ايشان قرائت نمايد و متذكّر گردد كه مرد اگر خود را لعنت و زن خويشتن را مورد غضب قرار دهد در صورتى كه به دروغ و كذب باشد موجب گرفتار شدن به لعن و غضب مىگردد و حاصل كلماتى نظير و شبيه به اين الفاظ بايشان بگويد . قوله : و ان يعظه الحاكم : ضمير منصوبى در [ يعظه ] به مرد راجعست . قوله : و يخوّفه اللّه تعالى : ضمير فاعلى در [ يخوّفه ] به حاكم و ضمير مفعولى به مرد عود كرده و [ اللّه تعالى ] مفعول دوّم آن مىباشد . قوله : و يقول له : ضمير فاعلى در [ يقول ] به حاكم و ضمير مجرورى در [ له ] به مرد عود مىكند . قوله : و يقرء عليه : ضمير فاعلى در [ يقرء ] به حاكم و ضمير مجرورى در [ عليه ] به مرد راجعست . قوله : انّ الّذين يشترون الخ : سوره آل عمران آيه 77 . قوله : و انّ لعنه لنفسه : ضمير مجرورى در [ لعنه ] بزوج راجع است و كلمه [ انّ ] بفتح همزه مىباشد تا عطف بر يقرء عليه گردد . قوله : ان كان كاذبا : ضمير در [ كان ] بزوج راجعست . قوله : و يعظها : ضمير فاعلى به حاكم و ضمير مفعولى به زوجه عود مىكند .